Lieve iedereen,

Na een stilte van bijna anderhalve maand, heb ik nu echt heel veel te vertellen. Het schiet er steeds bij in om een verhaal te schrijven, omdat ik inmiddels zo aan het leventje hier gewend ben en er ook elke keer weer teveel dingen gebeuren om te vertellen.

Na mijn laatste verhaal was het bijna vakantie. Leonie en ik gingen toen 8 dagen naar de Wildcoast. Onze eerste stop was Chintsa, waar je een heel mooi strand had. We sliepen hier in een survivaltentje met twee bedjes erin. Prima te doen en ook gezellig. Alleen hebben we hier helaas niet zoveel gedaan. Het bleef maar regenen en de tweede dag dreven we zowat weg in ons tentje. Ook kwamen er een paar gekko’s in onze tent op bezoek en was het tentdoek en alles in de tent lekker vochtig. We konden toen kiezen: Of verder gaan, met de kans op nog meer regen en hogere kosten, of: teruggaan naar Port Elizabeth. Het is toen het laatste geworden, helaas. Wel hadden we op de terugweg een super mooie zonsondergang en liep er langs de snelweg ineens een Giraf om ons gezelschap te houden. We zijn toen als troostprijs voor onszelf naar een heel luxe ( maar goedkoop ) restaurant in Port Elizabeth gegaan. Ginger. Daar kwamen we dan, nog helemaal vies en moe van de trip, in onze trainingsbroek het restaurant binnen. Het was echt heerlijk!!

Het laatste weekend van onze vakantie zijn we gelukkig alsnog verder de Wildcoast op gegaan. Wat was het leuk. Met 5 meiden in 1 auto en Leonie had met een ander meisje uit het huis ook een auto gehuurd. Daar gingen we dan: volbeladen richting Coffee Bay. Het was heerlijk weer. We sliepen in tentjes die we zelf mee hadden genomen en stonden vlakbij de zee. Het was dan wel een dikke 8 uur rijden, maar dat hadden we er wel voor over. De reis was al een belevenis. We kwamen langs allerlei afgelegen kleine huisjes en er zaten enorme kraters in de weg die je slingerend moest ontwijken. De eerste dag hebben we een hike gedaan langs de zee, waarbij we ook heel stijl moesten klimmen. Wat was dat eng zeg. Natuurlijk stond ik ook weer op het verkeerde moment op de verkeerde rots….met als resultaat: Natte hardloopschoenen. We zijn tijdens die tocht ook nog van rotsen afgesprongen in een rivier. De twee dag zijn we naar Hole in the Wall geweest. Dit was wel mooi om te zien. Ook heb ik samen met Jamie een drumworkshop gedaan bij een van de locals. Super leuk om te doen en ik denk dat ik als souvenir voor mezelf zo’n jambe mee naar huis ga nemen. S’avonds was het hartstikke gezellig bij het kampvuur en barretje op de camping. Er was elke avond muziek en Afrikaanse jongens die gingen drummen. En dit weekend zal ook niet kunnen verlopen zonder dat er iets gebeurd: Want het is immers Afrika. Toen we de eerste ochtend wakker werden toen bleek dat er in de tenten om ons heen vanalles was weggeroofd. Camera’s, geld etc. Wij gingen toen snel bij onszelf checken of er iets weg was. En wat bleek: Die grapjassen hadden bij ons alleen de drank gestolen die we nog buiten hadden staan. Gelukkig verkozen ze dat, boven mijn hardloopschoenen die ik ook gewoon buiten had laten staan. De tweede nacht heeft er de hele nacht een oud zwart mannetje in de bosjes gezeten achter onze tentjes om ervoor te zorgen dat het veilig was. Zelfs toen het begon te regenen zat die arme man daar nog. Wel een fijner gevoel dat er dan iemand is die het in de gaten houdt.

Natuurlijk lopen we naast al deze leuke dingen ook nog gewoon stage. Ik vind het nog steeds ontzettend leuk. Naast dat we ook wel vaak vrije dagen of vakantie hebben, geven we ook veel les. Het begint steeds leuker te worden, omdat je de kinderen en de scholen wat leert kennen en gewend raakt aan de gang van zaken. Op de Jarvis School hebben we Acro gedaan met de kinderen, wat helemaal geweldig was. Ook zijn we met de kleinsten, die helemaal geen Engels spreken bezig met Kaatseballen, slootjespringen, flessenmikken en dat soort activiteiten. Het is een heel geregel, maar uiteindelijk zijn ze wel bezig met de activiteiten. Al snappen ze soms niet zo goed dat ze moeten wisselen, dat ze moeten gaan zitten, dat ze naar een andere activiteit gaan of dat ik iets anders bedoel wat zij denken: Het is een hele belevenis voor de kinderen, en ook voor mij! Op Westering zijn we na de vakantie begonnen met het lesgeven in de hal van de school en buiten. De zwemlessen zijn daar nu afgelopen en dat is ook wel fijn, want het is al een stuk kouder aan het worden. Soms zijn er nog wel warme dagen, maar vaak ook is het echt koud en heb ik nu zelfs mijn lange broek aan;)

Na een week stage, wordt het natuurlijk altijd weer weekend. En dat is heel fijn. Mooie dingen doen en zien en genieten. Zo zijn we vorig weekend op Survival Weekend geweest met Khaya. Wat was dit geweldig en soms ook super eng. Met alles op onze rug en zonder tent of luchtbed gingen we op pad. We moesten door de bush, bosjes, prikkels en langs hele stijle afgronden. Bah, dat vond ik echt niet fijn. Ik was me steeds aan het vastpakken aan alle planten, prikkelbosjes of cactussen die ik maar kon vinden. De eerste nacht hebben we in het bos bij een rivierbedding ons kamp opgezet. Een shelter gebouwd, kampvuur gemaakt en onze blikjes blikvoer gegeten. Het water raakte zo langzamerhand op en de rivier stond gewoon droog, dus water was er niet. De volgende ochtend zijn gelukkig twee jongens water gaan halen bij een andere rivier, terwijl wij alvast begonnen aan de klim omhoog, die uiteindelijk meer dan 5 uur zou gaan duren. Na een nacht slapen op een ondergrond met allemaal stenen en een slaapzak die niet dicht kon, vond ik het helemaal niet erg om zoveel te wachten. Wel was het heel eng en moesten we aan een touw onszelf zekeren en zo omhoog klimmen. Eenmaal boven op de top, was er niet veel plek om te zitten en werd je bijna duizelig als je keek hoe stijl het naar beneden was. We zouden die nacht eigenlijk in een Cave slapen op de rand van een afgrond. Gelukkig hebben we dit niet gedaan, want het was echt wel gevaarlijk. We zijn toen weer in een bosgebied gaan slapen en hebben nog geleerd hoe je vallen voor dieren moet zetten. Op de terugweg naar de bewoonde wereld hebben we lekker ongezond gegeten in een restaurantje, wat er bij iedereen goed in ging. Een survival om nooit te vergeten, maar ook niet zo snel weer te doen. Wat was dat klimmen eng zeg!

Na dit vermoeiende weekend nog een paar daagjes wachten voordat mijn ouders naar Port Elizabeth kwamen. Wachten op het vliegveld en daar kwamen ze dan aangelopen. Wat gek en ook ontzettend leuk om ze weer te kunnen zien. Ze sliepen in een hotel in Port Elizabeth echt pal aan de zee. Ze zijn mee geweest naar stage, waar we in de township de assembly konden zien. Alle kinderen zingen en er waren ook nog een aantal nummers speciaal voor ons. Super mooi hoe die kinderen kunnen zingen. De kinderen vonden mijn moeder volgens mij wel interessant, want ze hingen helemaal om haar heen en aan haar. Geweldig om te zien. Ook naar de andere school geweest, wat natuurlijk geheel anders is dan de townshipschool. Ineens erg veel luxe en dus een grote tegenstelling. Ook heeft mijn vader nog gebungeejumpd. Wat een held! Van de hoogste brug ter wereld. Dit was als actie voor Going Global voor zijn school, waarbij ook wij een gedeelte van het geld kunnen gebruiken voor de zwemlessen hier! We hebben ook nog een townshiptour gedaan en hebben nog wat giraffen en cheetas gezien. Ontzettend leuk. Mijn ouders zouden eigenlijk twee weken gaan reizen door Zuid-Afrika. Helaas moesten zij al na 1 week terugkeren naar Nederland, omdat het met mijn oma niet goed gaat. De reis naar Kaapstad hebben ze dus niet kunnen maken. Maar het einde van mijn stage hier zal ik wel even kijken of het in Kaapstad wel zo mooi is als iedereen zegt;) Dan ga ik daar met Leonie namelijk nog naartoe.

Het einde van de stage begint te naderen en ik kan je vertellen: Dat vind ik helemaal niet leuk. De tijd gaat zo ontzettend snel en als ik straks terugkom in Nederland ben ik ook nog eens afgestudeerd aan de Calo als het goed is. Dat vind ik zo jammer, want ik heb daar echt een ontzettend mooie tijd gehad. Net zoals ik het hier nu super heb. Maarja, afscheid nemen hoort er nou eenmaal bij. Gelukkig ziet het er nu naar uit dat ik dan afscheid kan nemen van een hele mooie tijd met onuitwisbare herinneringen hier in Zuid-Afrika. Ook bij de Calo zal dat het geval zijn. Dan zal er vanzelf een deur opengaan, naar een nieuw hoofdstuk in mijn leven, met in mijn hoofd en hart vele geweldige herinneringen. Maar zover is het nu nog niet. Eerst nog maar eens genieten deze laatste anderhalve maand. Stage lopen en natuurlijk ook nog mijn eindverslag voor de Calo schrijven. Anders komt dat afstuderen er niet eens, en dat is natuurlijk niet de bedoeling.

Hopelijk heb ik jullie zo weer een beetje bijgepraat en is het nog steeds leuk om de verhalen te volgen. Van Chintsa en Coffee Bay had ik al wat foto’s toegevoegd en nu zal ik even wat nieuwe foto’s toevoegen..

Tot het volgende verhaal… ( En hopelijk duurt dat niet net zo lang als deze keer, want dan zou ik vanuit Nederland pas weer schrijven…. )

Veeel liefs,

Aniek